Nadenken over de toekomst kan soms zinloos lijken. Alsof een gevoel van machteloosheid de overhand krijgt op onze natuurlijke neiging om te dromen. Toch ligt de toekomst niet helemaal vast; ze evolueert voortdurend en wordt steeds opnieuw bepaald en gevormd door de acties die we gezamenlijk of individueel ondernemen.
Hoe pak je dat dan aan?
“Wees zelf de verandering die je in de wereld zou willen zien”, zei Gandhi.
Zelfreflectie vormt de kern van onze maçonnieke benadering.
Samen nadenken is daar een voortzetting van.
Nadenken over de toekomst betekent dus in de eerste plaats introspectie, jezelf afvragen hoe je je hebt ontwikkeld, en vervolgens de stap durven zetten naar een toekomst waarvan de contouren ons nog ontgaan en waarvan de parameters onvoorspelbaar blijven.
Het gaat erom scenario’s te bedenken die gebaseerd zijn op hoop in plaats van op zekerheid; het gaat erom lijnen uit te stippelen, plannen te maken en de verwachte ontwikkelingen in te schatten. De toekomst doet een beroep op ons vermogen om te hopen, op onze verbeeldingskracht en op de bundeling van onze wilskracht. Al deze ingrediënten zullen de motor van verandering aandrijven.
De rijkdom van onze maçonnieke benadering ligt zowel in de diversiteit van onze individuele levensloop als in de harmonie van de waarden die wij als vrouwelijke vrijmetselaars delen.
Hoewel onze werktuigen ons helpen om nauwkeurig, correct en rechtlijnig te werken, vormen onze waarden ons permanente referentiekader: vrijheid van meningsuiting, gelijkheid, onze zusterlijkheid, respect voor anderen en voor hun bijdragen, die vaak verschillen van de onze. Dankzij onze waarden kunnen we onze gedachten een gemeenschappelijke richting geven, namelijk het opbouwen van een toekomst waarin we bruggen kunnen slaan in plaats van muren.